1d86fbf1

Corona vraagt om gezamenlijkheid, compassie en aandacht voor leerling, ouder én leerkracht.

Thu, 23 Apr 2020 13:07:15 GMT

Corona vraagt om gezamenlijkheid, compassie en aandacht voor leerling, ouder én leerkracht.

Stop met wijzen en veroordelen en heb AANDACHT voor Leerling, Ouders/verzorgers én Leerkrachten.

Er is onwijs veel te doen in de media over ons Nederlands onderwijs na de meivakantie. Ik lees ode aan ouders, ode aan leerkrachten voor hun tomeloze inzet van de afgelopen weken , maar ook veel vingerwijzen en zorgen. Vingerwijzen naar leerkrachten die zich zorgen maken om hun eigen gezondheid en die van hun naasten, nu de scholen weer open gaan. Zorgen over overbelaste ouders die teveel op hun bord krijgen. Vingerwijzen naar de onderwijsraad die advies uitbrengt over de zomervakantie omdat zij zich zorgen maakt over de ‘achterstanden’ van leerlingen die zij mogelijk opgelopen zijn de afgelopen weken. Om hier maar niet te spreken over wat er verstaan wordt onder de term ‘achterstand’…. Ik zie de duimpjes de pan uit rijzen voor mensen die geprezen worden voor het pijnlijk bloot leggen van zaken waar iedereen op zijn beurt weer kan schieten op LinkedIn, Facebook, of welk media dan ook.

Ik vraag me af; Waarom prijzen en wijzen?? Waar is de gedachten gebleven deze crisis samen het hoofd te bieden. Gebruik te maken van kansen door alle expertise en motivatie te bundelen.

Sta jij zelf voor je oordeelt, prijst of wijst, stil bij waarom er adviezen worden uitgebracht door de onderwijsraad of andere adviesorganen? Of waarom die zorgen leven onder leerkrachten, ouders of burgemeesters?

En belangrijker nog, wie heeft hiermee nog oog voor de leerling? laten we die in deze vooral niet vergeten!!

Stop met oordelen en wijzen, besteed je energie en je aandacht in het geven van AANDACHT daar waar het nu zo hard nodig is!

*Aandacht aan die leerkracht.

Die zich de afgelopen weken misschien wel in zweet gewerkt heeft omdat onderwijs op afstand voor hem of haar niet vanzelfsprekend is. Die zich zorgen maakt over zijn of haar gezondheid, nu de scholen weer open gaan. Of dat hij of zij wel het juiste kan bieden nu voor alle kinderen.

Met wijzen verdwijnen de zorgen niet. Durf de vraag te stellen;

Wat heb jij nodig om deze klus te klaren? En wie of wat kan jou daarbij helpen?

*Aandacht aan die leerling.

Aan die leerling die zich afvraagt hoe het na de vakantie gaat, aan die leerling die kansen heeft gezien de afgelopen weken en niet enkel ellende heeft gevoeld. Aandacht aan de stem van die kinderen waarvoor het onderwijs bepalend is voor hun toekomst.

Hoe kunnen wij leren van de ervaringen die zij de afgelopen weken hebben opgedaan?

De ervaring over wat ze gemist hebben én wat ze als helpend hebben ervaren. Ik ben benieuwd hoe onze coronacrisis leerling denkt over onderwijs wat niet school of gebouw gebonden is, maar waar gebruik gemaakt wordt van wat onze mooie wereld anno 2020 te bieden heeft……

*Aandacht voor die ouder/verzorger.

Die ouder die zijn of haar kind het beste kent. Die de afgelopen weken weer zoveel gezien heeft in hoe zijn of haar kind is omgegaan met onderwijs op afstand. Waar hun zoon van opbloeide en zijn krachten liggen of welke uitdaging hun dochter tegen kwam en wat hierbij hielp. Die ouder die ideeën heeft, wat kansen biedt voor educatief partnerschap.

Durven we aandacht te geven?

Durven we de noodgedwongen aanpassingen door de crisis te gebruiken om tot inzichten te komen? Durven we te kijken én te luisteren naar onze leerlingen, ouders en leerkrachten? Durven we te stoppen met wat niet of onvoldoende werkt? En durven we voor nieuwe kansen te gaan?

Biedt de coronacrisis dé kans om passend onderwijs zijn bedoeling terug te geven?

Als laatste wat vragen voor iedereen die naast mens misschien ook leerkracht, ouder, of leerling is; Durf jij te stoppen met oordelen, wijzen en prijzen? En durft jij aandacht te hebben voor jouw proces en die van anderen om de beperkingen van deze crisis aan te grijpen als groeimiddel?

Laten we leren van Corona! De eigenschap van een sterk virus om zijn doel te bereiken is door middel van dusdanig snelle vermenigvuldiging eensgezind de strijd aan te gaan. Gezamenlijkheid, compassie en aandacht!

Dat kunnen jij en ik toch ook?

De jeugdopleiding van PSV, een inspiratie voor kampioenen in het onderwijs?

Mon, 27 Jan 2020 11:13:16 GMT

De jeugdopleiding van PSV, een inspiratie voor kampioenen in het onderwijs?

In gesprek met Ernest Faber over de kracht van aandacht en interesse in het leveren van topprestaties.

‘S ochtends aan het ontbijt zeg ik tegen mijn dochters; “beetje tempo want ik moet op tijd weg”. “Wat ga je doen dan mam” vraagt mijn dochter van 7. Ik ga met iemand praten van PSV. “Ow echt?! Kan je papa niet mee nemen? Want die houdt zo van PSV” dankbaar ben ik voor haar vraag, dat ze ondanks papa en mama niet meer bij elkaar in 1 huis wonen, ze wel beide werelden mee durft nemen in deze huizen. Onze gezamenlijke support in haar unieke ontwikkeling. De meiden zijn onder de indruk van mama’s bezoek aan PSV, dus maken vaart. We zijn vroeg de deur uit, kids zeggen vrolijk gedag en ik vertrek naar de Herdgang, het trainingscomplex van PSV.

Maar dan…

Ik ben te laat voor de afspraak… shit, hoe kan dat nou, ik ben toch op tijd vertrokken. Ik ken de omgeving, maar blijkbaar heeft de gemeente besloten om hier en daar eenrichtingsverkeer in te voeren. Ik betrap mezelf gelijk op mijn aanname dat wat altijd zo was, niet hoeft te betekenen dat het nu nog zo is. Dat de weg die ik altijd ging, soms niet meer de weg is die leidt tot mijn doel. Onderweg probeer ik de assistente van Ernest Faber te bellen, een vriendelijke open vrouw die met mij de afspraak heeft ingepland. Geen gehoor helaas, dan maar gauw verder.

Eenmaal op de Herdgang zoek ik naar de parkeerplaats waar ik moet zijn, vlot gevonden loop ik naar een gebouw wat tussen de trainingsvelden ligt. Deur op slot…. Nog meer vertraging. Ik zie iemand met kratten buiten, ik spreek hem aan en zeg dat ik een afspraak met Ernest Faber heb, dat de voordeur dicht is en of hij me kan helpen waar ik moet zijn. De vriendelijke man maakt nog even af waar hij mee bezig is en leidt me dan door naar het kantoor van Ernest Faber. Onderweg kom ik door de kantine, keukenpersoneel is druk met voorbereidingen. Mijn weg vervolgend zie ik verschillende kantoren, allen van transparant glas. Het valt me op hoeveel jonge mensen (ik schat tussen de 20 en de 30) er met een gedisciplineerde houding al keihard aan het werk zijn. Dit was bij verschillende werkgevers uit mijn arbeidscarrière wel anders. Vervolgens loop ik voorbij een kantoor waar een groep mannen in trainingspakken met elkaar aan het vergaderen zijn, ik neem aan dat dit trainers zijn. Ai…weer een aanname. Hoe dan ook, door het plaatje van iedereen in hetzelfde pak voel ik gelijk de samenhorigheid van deze groep.

Dan volgt het kantoor van Ernest Faber. Ik stel me voor en verontschuldig me voor mijn te laat komen. Dhr. Faber vraagt me wat ik wil drinken. Kopje thee, gewone of groene? Groene uiteraard, gezondheid is hier op zijn plaats! Vervolgens geeft Faber aan dat we aan tafel kunnen zitten of in een zitje voor het raam. Ik vraag hem of hij voorkeur heeft, hij legt de keuze terug bij mij, ik ben gast. Ik voel de openheid en kies voor het zitje voor de raam. Vier lage fauteuiltjes en een klein tafeltje in het midden. Ik vraag me ondertussen af wat voor gesprekken hier nog meer plaatsvinden. Niet wetende dat ik later in het gesprek daar positief door verrast wordt.

Als Faber terugkomt met de thee ben ik me nog steeds schuldbewust van mijn te laat komen. Ik voel de behoefte nog even kort hierover iets te zeggen en draai daarmee het verhaal dat je niet zomaar binnenkomt op het complex. Faber vertelt dat ze voor iedereen open staan, het gebouw heeft daarom ook een transparante vormgeving, maar dat ze helaas ook wel eens ongewenst bezoek kregen en omdat ze de verantwoordelijkheid voor kinderen hebben hier zorgvuldig mee om willen gaan. Zorgvuldig met kinderen omgaan vind ik een mooie start van ons gesprek.

Ik vraag wat Faber weet van de reden van mijn komst. “Hans van Breukelen heeft je doorverwezen en de rest vertel je me vast zelf”, is zijn antwoord. Ik besef me dat ik enorme mazzel heb dat Hans van Breukelen het mij gunt om te leren van deze topclub.

Ik vertel dat ik nu 15 jaar werk met kinderen, jongeren, ouders en hun omgeving. Dat ik ontdekt het dat systemisch werken noodzakelijk is als je iemand in zijn of haar doel vooruit wil helpen. Bij talentontwikkeling kan en mag je de omgeving niet vergeten of uitwissen. Sterker nog, de omgeving is van invloed in het succes. Naast het gezin is het onderwijs zo’n belangrijke beïnvloeder voor het succes van kinderen. Ik zie nog te vaak dat deze beïnvloeding het tegenovergestelde bereikt. Talenten van kinderen blijven onbedoeld op de plank liggen, er gaat veel energie naar het aanpassen aan het systeem, wat vaak voor gedragsproblemen zorgt en er van échte ontwikkeling nog weinig sprake is. Dit met alle gevolgen van dien. Oók voor de leerkracht. Ze kunnen hun visie op kwalitatief goed onderwijs niet naar behoren uitvoeren, met frustratie en overbelasting tot gevolg. Je kunt het de leerkracht niet kwalijk nemen dat het ziekteverzuim hoog is.

Ik wil me inzetten voor een innovatie in het onderwijs om een stimulerende omgeving voor kinderen én leerkrachten te creëren. Ik ben van mening dat de topsport hier al veel verder in is. Ik wil graag leren van wat de jeugdopleiding van PSV doet, om daarmee de vertaalslag naar het onderwijs te kunnen maken.

Faber lijkt na mijn introductie geraakt in zijn ervaring m.b.t. onderwijs. Hij vertelt enthousiast over de internationale school, waar zijn kinderen onderwijs kregen. Hij vertelt dat ze daar door het hanteren van kleine klassen en meer mankracht in de klas, goed kijken naar de kernkwaliteit van het kind. Íeder kind heeft daar een voorbeeldfunctie voor de rest. Door te werken vanuit de kernkwaliteit van het kind, bouwt het kind zelfvertrouwen op en ligt er een basis om zich ook op andere vlakken te ontwikkelen. Een actieve samenwerking met ouders, wat een voorwaarde is om daar onderwijs te volgen, zorgt voor verbinding tussen school en thuis, waardoor een betere samenwerking mogelijk is.

Faber vertelt over zijn dochter die in groep 6 of 7 de prognose mavo kreeg. Faber en zijn vrouw zagen thuis dat ze intellectueel talentvoller was als het toekomstbeeld wat school schetste. Ze gingen hierover in gesprek met school. Je kan tenslotte niet verwachten dat school alles ziet. Indien een kind zich wel thuis laat zien, maar niet op school is de samenwerking met ouders essentieel voor een acceleratie in talent. School pakte het verhaal van de ouders op en zijn zich opnieuw gaan richten op de kernkwaliteit van hun dochter, lezen. Dit had ook rennen, rekenen of sociale omgang kunnen zijn. Door lezen in te zetten als middel, en haar hier verder in te laten ontwikkelen, waarbij ze tegelijkertijd andere vaardigheden trainde (ze moest bijvoorbeeld lesgeven over lezen in lagere klassen), groeide haar zelfvertrouwen en had dit direct positief effect op andere leergebieden. Hun dochter ging op het voorgezet onderwijs naar het VWO, heeft deze succesvol afgerond en volgt nu een universitaire studie.

Het verhaal van Faber raakt mij persoonlijk, ik herken het proces bij mijn eigen dochter die nu in de bovenbouw van het basisonderwijs zit. Het is daarnaast ook een bevestiging van mijn beeld over onderwijs.

Na een tijd gesproken te hebben over Faber zijn persoonlijk ervaring met onderwijs, talent en succes stappen we in ons gesprek over naar de formule van de jeugdopleiding van PSV. Ik neem jullie mee in hoe de formule van betekenis kan zijn binnen ons reguliere onderwijs.

“Bewustwording en zelfregulerende vaardigheden zijn de belangrijkste ingrediënten zijn voor succes.” Aldus Faber.

Bij Jong PSV hebben ze een systeem ontwikkeld waarbij de speler in het midden staat met een team van (interne en externe) specialisten om zich heen. Faber laat mij het model zien, waarbij opvalt dat naast fysieke en technische factoren er aandacht is voor lifestyle en mentale factoren. Ook plezier en concentratie krijgen een evenredig deel in de cirkel. Faber noemt het twee sturen, die de speler zelf in de hand heeft. “Dat doe je met fietsen ten slotte ook. Maar ook al kan ik fietsen, ik val er ook wel eens van af. Dan heb ik mijn familie nodig die me opvangt en me weer die fiets op helpt”.

Ik ben geïnteresseerd in het model. Fysiek, medisch, tactisch, technisch, daar kan ik me (hoewel ik echt weinig verstand van voetbal heb) wel iets bij voorstellen met topsport. Hoe zit het met lifestyle, mentaal en teamontwikkeling? Faber vertelt dat ze spelers leren bewust te worden van zichzelf. “Iedereen kan omgaan met spanning, zolang je weet hoe je in elkaar zit en hierop reageert”. Zo leren ze bijvoorbeeld spelers te ontspannen, te visualiseren, hun rol in het elftal te ontdekken. Ter ondersteuning gebruiken ze hier persoonlijkheidstesten voor.

Interessant… dus je persoonlijke ontwikkeling is van invloed hoe je omgaat met weerstand die je tegen komt in je weg naar succes en dus van invloed hoe je succes tot uiting komt. Die visie spreekt mij als master pedagoog wel aan.

Spelers krijgen bij binnenkomst (zijn dan een jaar of 10/11) een begeleidingsboekje wat ze bijhouden om meer over zichzelf te ontdekken en te ontdekken wat nodig is in de route naar topspeler bij PSV.

“Wat hierbij helpt is dat we terug redeneren, het doel om in het 1e van PSV te komen is voor iedereen gelijk. We redeneren per leeftijdscategorie terug naar wat er dan nodig is aan houding, vaardigheden, kennis etc. om daar te komen. Om te monitoren hanteert de jeugdopleiding een lijst met drie kolommen; Typering, beschrijving en gedrag.

“Zo kunnen we inzichtelijk maken voor kinderen, ouders, trainers etc. wat nodig is om te komen tot doelen. Ook als is het doel nog ver weg. Dit gedrag is meetbaar. We meten kinderen niet gelijk in prestaties, wel op gedrag en voortgang. We filmen kinderen, om vooruitgang te kunnen meten, dat vinden ze zelf ook heel leuk om te zien.”

“Het doel van onze middelen is het ontwikkelen van zelfregulerende en zelf organiserende vaardigheden van kinderen. Dit is niet iets wat ze kunnen, nee dit moeten we ze leren. En dat leren we ze alleen door ook onszelf door te ontwikkelen.” Daarover straks meer. “Om dit voor elkaar te krijgen is het noodzakelijk dat er sprake is van intensieve begeleiding.” Als ik doorvraag op wat er hierin het meest belangrijk is, komt dat iedere keer op hetzelfde antwoord;

AANDACHT EN INTERESSE!

Omdat het zo belangrijk is dat kinderen op alle gebieden op de juiste wijze support worden werkt PSV in de driehoek club, ouders, school.

De speler/leerling staat in het midden. Ouders dienen commitment te geven over het traject. Als pedagoog weet ik als geen ander hoe belangrijk dit is, ik ben blij verrast te horen dat de support van ouders zo’n prominente aandacht krijgt. “Hoe ziet die betrokkenheid eruit?” “Nou wij beginnen met een intake, vertellen wat we hier doen, maar belangrijker bespreken we waar het kind vandaan komt, hoe is de ontwikkeling gegaan, hoe ziet de samenstelling van het gezin eruit etc.” De mens is belangrijk dus de achtergrond moet je weten. Dit is de steun waarop een kind terugvalt, of niet en dan probeer je die zo te organiseren dat het talent toch de ruimte krijgt om door te ontwikkelen. “Daarnaast laten we kinderen 3 keer per jaar een pop-gesprek (pop=persoonlijk ontwikkelingsplan) voeren, met mij, zijn mentor hier en zijn ouders. De speler presenteert zelf hoe zijn ontwikkeling verloopt, wat hij geleerd heeft, waar je dat aan ziet en hoe hij zich verder gaat ontwikkelen. Dan geven wij ook feedback en gaan we opnieuw het commitment met de ouders aan voor de nieuwe doelen. Als er naast die 3 pop-gesprekken meer behoefte is bij ouders, of wij zien dat ouders meer contact nodig hebben om de juiste support te kunnen geven, dan roep ik ouders gewoon iedere 2 maanden bij me. Net wat nodig is om verder te komen.”

“Als we kinderen bij binnenkomst vragen waar ze goed in zijn, dan kunnen ze dat maar moeizaam benoemen. We laten kinderen middels een programma spelenderwijs ontdekken waar zijn of haar talent ligt en daar gaan we dan mee aan de slag. We gaan oefeningen op de talenten inzetten.

Zo kreeg ik als jonge speler oefeningen gericht om mijn talent uit te breiden, korte passes, lange passes, afstanden rennen etc. Dat gaf een boost aan mijn zelfvertrouwen. Ik blonk er in uit, was een voorbeeld voor anderen en mocht er meer van doen. Later werden deze gecombineerd, waardoor ik meer uit mijn talent kon halen en mijn talent ook van betekenis werd voor het team. Ik kon rennen om de bal aan te nemen en een lange pass geven. Ik had het daarbij ook nodig dat anderen om me heen hun talent inzette waar ik op terug kon vallen. Zo stond Hans van Breukelen achter mij met zijn talent en kon ik daarop vertrouwen.” Dus inzicht in de talenten van anderen en weten hoe hier gebruik van te maken helpt hier ook bij concludeer ik.

“Bouwen aan zelfvertrouwen, dan oefenen, dan pas wedstrijden. De weerstand wordt langzaam opgebouwd, waarmee het zelfvertrouwen blijft staan en ook in moeilijkere situaties het talent tot ontplooiing kon komen.” Deze vind ik interessant….

Hoe kunnen we in het onderwijs talent meer leidend laten zijn, het zelfvertrouwen laten groeien en de weerstand (die er voor sommige kinderen al direct is) stapsgewijs opbouwen?

“Op het veld vertellen kinderen alles. Ze doen daar wat ze leuk vinden waardoor hun hart opent, ze vertellen dan alles wat in ze omgaat. Waar ze blij van worden, of papa en mama lief zijn voor hen en voor elkaar, waar ze van wakker liggen etc. Dan ontstaat er écht contact.”

Het doet met denken aan de basisbehoeften van de mens, autonomie, competentie en relatie (Deci & Ryan, 2002). De wil om profvoetballer te worden staat voor autonomie, werken vanuit talent is de competentie en het échte contact de relatie.

PSV weet de drie basisbehoeften samen te brengen waardoor talent tot ontplooiing komt. Ik hoeverre slagen we in het onderwijs in de bevrediging van de drie basisbehoeften?

Faber is van mening dat je op het onderwijs niet moet bezuinigen, hij pleit voor meer leerkrachten in de klas. Er is van maatwerk geen sprake als je alles bij moet zetten om de klas een beetje in het gareel te houden, je geeft ze hooguit wat sociale vaardigheden mee. Je kunt leerkrachten niet kwalijk nemen dat ze het talent niet kunnen laten bloeien als ze niet gefaciliteerd worden om maatwerk te leveren.”

Ontbreekt het onbedoeld en ongewild aan voldoende aandacht en interesse voor de leerling én niet te vergeten ook voor de leerkracht?

Faber vertelt me nog dat hij niet alles kan. Ze werken met specialisten die beter zijn in iets dan anderen, waarbij hij zoekt naar mensen om zich heen die beter zijn als degene die ze al hebben. Die mensen mogen alleen datgene uitvoeren daar waar ze zo goed in zijn. “Daarmee trek ik mezelf ook weer op”, voegt Faber eraan toe.

Ik besef me dat dit het een mate van zelfvertrouwen en zelfreflectie vraagt om bij een ander te rade te gaan.

Hoe zit het met het zelfvertrouwen en de zelfkennis van ons Nederlands onderwijspersoneel? En de weinig heterogene samenstelling van personeel in het onderwijs?

“ W at wij bij PSV echt nog kunnen verbeteren is elkaar aanspreken op gedrag. Dat doen we echt te weinig.” Daar ben ik het los van PSV roerend mee eens!

Tot slot het PSV-fundament 3.0 voor de toekomst;

“Het individu (speler en trainer) optimaal ontwikkelen & begeleiden in een unieke en uitdagende leeromgeving”

Niet alleen de speler maar ook het personeel ontwikkelt zich voortdurend door. Dit is voorbeeldgedrag. Als je iets wil zien bij een kind, dien je het voorbeeld te laten zien. “Dan ontstaat er vanzelf kuddegedrag.”

De trainer(ofwel de leerkracht) opgenomen in het fundament als onderwerp, doen we dat in de doelstellingen van het onderwijs al?

“Als je met al deze kennis en ervaring nou iets mag bedenken wat het onderwijs kan verbeteren in het belang van talentontwikkeling, wat zou dat zijn, zonder dat er extra geld beschikbaar is?” Fabers antwoord; “De juiste mensen op de juiste plek. De juiste zijn niet altijd de beste en andersom.”

Er blijven bij mij na afloop een drietal vragen hangen rondom het thema aandacht en interesse als kracht voor topprestaties;

Kunnen kinderen met grote verschillen in een heterogene groep, met 1 en dezelfde leerkracht voor de klas een keuze maken in met wie ze de klik voelen, door wie ze zich gezien voelen en wie hen het meest begrijpt? En kunnen we tegelijkertijd van leerkrachten verwachten die échte aandacht te kunnen geven in klassen met 30 kinderen?
Hoe zorgen we voor de juiste mensen op de juiste plek in het onderwijs?
Is de meetbaarheid van het onderwijs te buigen van prestaties naar succes voorspelbare gedragskenmerken?

Ik blijf achter met bakken aan ideeën voor het onderwijs, gevoed door vertwijfelende gedachten dat de prestaties van de huidige leerling misschien wel enkel positieve bijvangst is……………of juíst een gemiste strafschop.

Een vertaalslag maken van de succesformule binnen de topsport naar het onderwijs, ik zie kansen! Ook zonder direct geld te investeren.

Mijn vraag aan jullie:

Wat zouden jullie voor kinderen in het onderwijs op de plaats van PSV zetten in de driehoek?
Wie uit de onderwijssector wil out of the box het gesprek aan over hoe we een kanteling kunnen maken in het belang van leerlingen én onderwijspersoneel?

Ik lees met aandacht jullie reacties hieronder;

Motivatie als katalysator van succes

Wed, 11 Dec 2019 11:11:44 GMT

Motivatie als katalysator van succes!

Alles begint bij motivatie!

“Waar een wil is, is een weg, waar geen wil is, is een omweg en waar onwil is, is altijd wel een uitweg!”

Talent- en organisatieontwikkeling, alles begint bij motivatie. De motivatie om te verbeteren, om kwijt te raken waar je last van hebt, de motivatie om een ander te helpen, omdat dat dat jou helpt. Organisaties bestaan uit mensen met verschillende achtergronden en disciplines die visie/missie en beleid ontwikkelen, processen inrichten en operationaliseren, die keuzes maken en in verbinding staat tot elkaar(in- en extern). Niet organisaties ontwikkelen zich en behalen organisatiedoelen, dat doen de mensen die er werken. Mensen in organisaties hebben de macht in handen om een succes te maken van de bedoeling van de organisatie, zichzelf te ontwikkelen en elkaar te helpen groeien.

Het tegenovergestelde is helaas ook waar, mensen zijn ook degene die (vaak onbedoeld en ongemerkt) invloed hebben op stagnatie of vertraging in persoonlijke en organisatorische groei, het mislukken van targets, ontevredenheid onder medewerkers of klanten etc. Ontwikkelen, innoveren, verbeteren, het begint allemaal bij motivatie van mensen!

Laten we de quote waar ik mee gestart ben eens opnieuw bekijken;

1.Waar een wil is, is een weg -> = intrinsieke motivatie. Indien de gekozen weg is afgestemd op de context gaat groei en ontwikkeling vanzelf.

2.Waar geen wil is, is een omweg-> =nog geen intrinsieke motivatie, wel mogelijkheden. De omweg wordt gevonden door te starten met extrinsieke motivatie en tegelijkertijd op zoek te gaan naar intrinsieke motivatie. Men voelt dit als een uitdaging. Men werkt iets harder, maar oplossingen en alternatieven worden meestal wel gevonden door de creativiteit van gedreven personeelsleden. Wanneer deze creatieve, inventieve personeelsleden de ruimte krijgen om deze alternatieven of oplossingen uit te voeren en uit te proberen, komt groei en ontwikkeling ook tot stand.

3.Waar onwil is, is altijd wel een uitweg-> =sterke intrinsieke motivatie om iets niet te doen (de uitweg) . Dit wordt in de volksmond weerstand genoemd.

"Weerstand is de sterkste motivatie die er is!"

Vaak juist daarom de lastigste voor degene die een andere weg in willen slaan. Er is dan sprake van, zoals ik dat noem, 'oppositionele motivatie' . De eigen sterke motivatie maakt dat er geen ruimte is om anders te kunnen kijken en er meer verwijdering plaatsvindt. Men gaat uit de verbinding.

Vele relatietherapieën zetten zich hierop in, maar dit gaat evengoed op voor organisaties die vastlopen in innovatieprocessen. Wat gebeurt er dan eigenlijk?

Ons ‘vecht’ systeem wordt ingeschakeld, waarbij de kracht van overtuigingen gaan gelden. Het lukt niet verbinding te vinden, motivatie te draaien, gezamenlijke belangen te zien en complementair te werken om tot (persoonlijke) groei te komen. Vooral bij deze vorm van motivatie wordt een tegengesteld doel bereikt. Een complexiteit aan factoren komt hierbij kijken, wat een gevoel kan geven van onmacht, ontevredenheid, niet competent zijn, controleverlies en niet in verbinding staan met anderen. Herken jij dit vechten in jouw organisatie?

Dan heb ik goed nieuws voor je; het kan anders. Indien je erin slaagt deze krachtige motivatie te gebruiken kun je ontwikkelen, persoonlijk welbevinden verhogen en successen behalen.

Vanzelfsprekend roept dit vragen en zorgen op. Externe factoren zijn invloed op deze processen. Budgetten, systemen, marktwerking, veranderende maatschappij, invloeden op maatschappelijk niveau, wetgeving, protocollen etc. ect. Voorbeelden van veelgehoorde vragen en zorgen zijn;

Hoe zit het dan met onvoldoende budget?
Controlecommissies verwachten iets anders waardoor onze ideeën geen ruimte krijgen.
De concurrentie of bezuinigingen maken dat ik geen keuze heb.
Ouders werken de door ons gekozen methode tegen.
Hoe doe ik dit allemaal zonder extra tijd hiervoor te krijgen?
Die ene lastige medewerker maakt dat ik maar niet vooruitkom met mijn managementplan.
Maar ik kan mijn talent niet kan inzetten voor kansen die ik zie, omdat dit niet bij mijn functie hoort.
Met de sfeer in ons team geloof ik niet dat het gaat lukken.

Bovenstaande voorbeelden behoren allemaal tot de uitweg zoals in punt 3 vernoemd is.

Stel je nou eens voor dat er genoeg tijd is, het budget toereikend is, ouders achter je staan en meewerken , dat je eindelijk mag doen waar je goed in bent , daarvan geniet en ook nog voor beloond wordt.

Kijk eens naar de functie van de weerstand, de uitweg. Maak gebruik van de weerstand.

Hoe?

Ben oprecht geïnteresseerd, praat met mensen om erachter te komen hoe zij vinden dat het beter kan, leer van hun inzichten en laat je verrassen!

Misschien verander je wel van inzicht, leer jij meteen mee en is ook jouw persoonlijke ontwikkeling al direct begonnen.....

Daag jezelf uit en probeer het eens vandaag, bij je collega, je kind, je partner, het maakt niet uit. We lopen de hele dag door tegen weerstand aan, alleen jouw interne motivatie maakt hoeveel last je hebt van die weerstand. De vraag is dus niet óf jij tegen weerstanden aanloopt, maar welke!

Een minuutje langer stil en de simpele vraag; "vertel eens, hoe denk jij erover?" kan al enorme beweging in gang zetten.

Wil je van onschatbare waarde zijn voor een ander, deel dan je inzicht van vandaag hieronder!

Geen antwoord of tip te delen, deel dan dit bericht. Ook degene die nu of in de toekomst weerstand oproept bij jou kan dit bericht lezen en wie weet wat voor waardevols het delen van dit bericht jou dan oplevert!

1d86fbf1

Corona vraagt om gezamenlijkheid, compassie en aandacht voor leerling, ouder én leerkracht.

Corona vraagt om gezamenlijkheid, compassie en aandacht voor leerling, ouder én leerkracht.

De jeugdopleiding van PSV, een inspiratie voor kampioenen in het onderwijs?

De jeugdopleiding van PSV, een inspiratie voor kampioenen in het onderwijs? In gesprek met Ernest Faber over de kracht van aandacht en interesse in het leveren van topprestaties.

Motivatie als katalysator van succes

Motivatie als katalysator van succes!

De jeugdopleiding van PSV, een inspiratie voor kampioenen in het onderwijs?

In gesprek met Ernest Faber over de kracht van aandacht en interesse in het leveren van topprestaties.